Deze stond al een tijdje tussen m’n drafts. Plus-size models. In het begin van 2010 leek het wel dat dit het jaar ging zijn van de “normale” vormen (dat woord gebruikten ze toch in de media). V Magazine had een Size Issue klaarstaan and yes, the world went crazy.
Omdat iemand mijn gedachtengang al fantastisch heeft verwoord:
She is sooo right. Wanneer krijgen we eens gewone mensen te zien? Gewoon, lekkere mensen, met wat vet. Niet plus-size, niet size zero. Gewoon gewoon. Gewoon gezond. De wereld gaat er volgens mij direct beter van worden. Geen meisjes (of jongens) meer die direct de winkel uithollen om thuis een potje te gaan huilen. We gaan meer schone mensen zien omdat ze weten welke kleren hun flateren. Waarom? Omdat ze in die oh zo duivelse spiegel durven kijken, en kunnen zeggen: ik zie er godverdomme goed uit.
Om supereerlijk te zijn: ik neig zelf meer naar de kant van size zero. En believe me: ik ben ook niet supercontent van mijn lijf. Geef mij maar wat vet, een dikke kont en je hebt wat om vast te pakken. Lekker. Vind ik dan he.
Het zou dan ook zoveel leuker zijn om te gaan winkelen. Niet telkens een leuk shirtje vasthebben en uiteindelijk tot de conclusie komen dat het weer eens niet past. Bummer. En toen ik de foto’s van V zag, had ik direct schrik dat ik weer die nutteloze conversaties mocht houden. “Oh, gij zijt wel mager he. Eet gij wel genoeg?” Aaaarrggghhh. Gek Gek Gek. Maar uiteindelijk ga ik niet alle spiegels in m’n huis ontlopen, het enige “probleem” wat ik eigenlijk heb is wanneer ik op restaurant moet: die porties zijn voor mij echt wel gigantisch!
Ach ja. Iedereen heeft wel wat om over te klagen. Maar please. Het is dus niet dat je lelijk bent omdat je geen skinny figuur hebt he. Je bent lelijk omdat *jij* jezelf niet mooi vindt. Snap je? Zelfvertrouwen. En een beetje zelfkennis. Het zou sommige mensen deugd doen.
