Published on
July 5, 2010 in
Other.
Het weekend was heftig. Zowel negatief als positief. Het negatieve heb ik er lekker uitgeschreeuwt, van het positieve ben ik nu nog aan het genieten. Ik was volledig vergeten hoe die vlindertjes in m’n buik voelden. Vlinders van de muziek dan. Vergeten liefde. Fijn om die nu terug te vinden. Hmmmmmm.
Terwijl ik nu op zoek ben naar werk (had al werk aan de zee gevonden, maar toen ik plots geen slaapplek meer had, moest ik jammer genoeg weer iemand teleurstellen.. En dat doe ik écht niet graag!), ben ik ondertussen presentaties aan het voorbereiden, castingdocumenten aan het invullen, zieke mensen verzorgen en de appartementenmarkt ondersteboven aan het halen. Busy busy.
En vandaag kwam ik plots tot de conclusie dat ik amper op deze blog zit. Oeeepppsss! En ik gok dat het toch nog een tijdje gaat duren vooraleer m’n leven terug op z’n plooien valt, ik m’n computer meer ga zien, en liever binnen zit dan buiten. Grote veranderingen in m’n leven, en deze blog ziet er een beetje van af. Maar het komt goed! I’ll be back, with a *bang*!
Zolang iedereen maar aan het genieten is ;)
foto: ByLaauraa
Hoe mijn volgende weken eruit zien? Voornamelijk naar de lessen gaan, studeren, eten en slapen. Op 1 juni heb ik m’n eerste examen en hoewel ik mooi een leerschema had opgesteld, heb ik me deze keer enorm vergist als het gaat om aantal studie-uren. Bad bad me.
Resultaat? Overdosis stress, hartkloppingen en volgens mij heb ik gisteren m’n eerste hyperventilatie-aanval gehad in lange tijd. Om dan tussendoor ook nog eens naar de les te moeten (een blokperiode kennen ze op m’n school niet), het huishouden te doen en happy rond te lopen… Wel ja, laat me zeggen dat het 1 van de moeilijkste periodes in lange tijd is.
Wat ik best raar vind is het volgende: nu heb ik al 9-tal examenperiodes meegemaakt in het hoger onderwijs (waarvan sommige maar een weekje duurden, maar stress is stress), maar deze keer *voel* ik het echt. Van hartkloppingen had ik voordien nooit echt last, en hyperventileren, yeah, laat me zeggen dat school nog nooit een aanval heeft kunnen uitlokken :) Vroeger was het gewoon een gevoel van: we zien wel. Deze keer blijkbaar niet!
Ik gok dat ik er nu zoveel last van heb omdat ik dit diploma écht wil hebben. Het is niet zomaar een papiertje meer, het is iets waarvoor ik superhard wil werken en waar ik dan ook écht goed in wil zijn. En ik weet gewoon dat ik het kan, ik moet enkel m’n docenten kunnen overtuigen.
Ach ja. Uiteindelijk komt alles goed. Ik doe m’n best om niet in augustus te moeten terugkeren (het zou m’n eerste keer zijn dat ik een tweede zit zou hebben!) maar als het zo is, is het zo. Meer dan je best kan je niet doen. Ik doe wat ik kan, wanneer ik kan. Nu moet enkel m’n lijf nog beseffen dat het niet tilt moet slaan :)
Wat ik nu eigenlijk wil zeggen: het zal hier een beetje stiller zijn dan anders. Ik heb enkele postjes klaargezet, maar het zou best kunnen dat er een weekje niets nieuws op deze blog gaat verschijnen. Wie toch wil weten wat er in m’n hoofd omgaat: je kan me altijd toevoegen op Twitter, maar dan moet je wel tegen de stress-tweets kunnen :)
Mag ik zeggen dat ik Elkie Vanstiphout ubercool vind? Ik vind haar foto’s supermooi en geniet telkens weer als er een update van haar tevoorschijn komt op Flickr. Ok, misschien Niet zo Safe For Work, maar who cares?
Stiekem wil ik ook zo’n foto’s kunnen maken, of hebben van mezelf. Stiekem he, dus sssst!
Like Like Like!
