Sorry guys, wasn’t able to find the original source!
Ik had mezelf voor genomen om 2 weken niet te twitteren. Zien wat dat geeft enzo. Of ik nu echt verslaafd ben. Op welke momenten ik écht iets wil twitteren, of dat het toch maar onbelangrijke dingen zijn. Op 4 april ben ik ermee begonnen (of ermee gestopt, het is maar hoe je het bekijkt), en een weekje later heb ik dit al geleerd:
- Twitteren doet mij deugd
- Ik ben semi-verslaafd
- Ik hou echt van de virtuele contacten
Een aantal mensen hebben me gezegd dat ik nogal “mes-in-rug” ben op twitter. Iets waar ik zelf absoluut niet tegen kan (duh..), dus dat was écht schrikken. Wat ik heb ondertussen geleerd? 140 tekens kunnen op verschillende manieren geïnterpreerd worden, en aangezien ik een nogal nare periode achter de rug heb, worden die 140 tekens nog steeds met een negatief oog bekeken. Sinds enkele maanden sta ik weer wat meer positief in het leven, maar mensen kunnen het verleden natuurlijk niet vergeten (en af en toe heb ik natuurlijk ook een mindere dag, en ik ga zulke dingen niet verstoppen). Ik neem het ze niet kwalijk (of misschien toch een beetje) maar ik ga er echt geen rekening meer mee houden. Iets wat ik voor een tijdje wel heb gedaan, I wanna please people before I please myself. Nu ga ik daar toch een beetje mee proberen te stoppen, iets à la: People who want to please everybody please nobody. Dus: Ik zeg wat er in m’n hoofd opkomt, soms met de nodige irritatie, soms met enkele tranen, maar de laatste tijd steeds meer met een lach op m’n gezicht of een gevoel van trotsheid.
Twitter is een beetje m’n mini-blog, m’n mini-dagboek, m’n mini-sprookjesverhaal. Korte gedachten die op het net verschijnen, maar het is geen levensverhaal.
Nu nog een weekje zwijgen. Ik zie het volledig zitten. Ik sta toch deels onder zwijgcontract deze week en ik doe verder enkel maar design- en verhuisdingen ofwel geniet ik van m’n mini-vakantie, easy peasy om niet te twitteren haha.
Al heb ik wel moeite gehad om niet te twitteren over een vriendin die vanaf deze week mama mag genoemd worden. Ik ben zooooo blij!! (en dan komen de happy tears hihi)
Daar ben ik de laatste tijd ook mee geconfronteerd geweest, met het feit dat ik teveel voor anderen wil doen en mezelf daarbij wegcijfer. Misschien omdat ik toch niets beters te doen heb, maar vaak ga ik dan vanzelf weer over the top en zou ik gewoon alles doen terwijl ik er niets voor terugkrijg. Ik heb daar vandaag nog iets over gelezen, in de trend van ‘You can only give what you get’.
Het verleden is inderdaad niet makkelijk om te vergeten, daar heb ik ook ervaring mee. Maar we blijven doorhouden, niet? De kop laten hangen (maar dan een hele lange tijd) is voor losers ;)
Ik ben je trouwens ook recent beginnen volgen op Twitter. Heb voor de 3e keer Twitter aangemaakt. Ik Twitter-verslaafd? Neeeuuuh (zoek de ironie)
Haha, en wij zijn geen losers! *kicking ass all the way*
EnIk volg je ook op twitter hoor, al vanaf je blogpost erover! ;)