Big big thank you idee-vous voor de happy 101-award!
De regels? Deel 10 dingen waarvan je gelukkig wordt en geeft de award door aan 10 andere.
Mijn 10 geluksmakende dingen:
eten, en daar moet heus geen werk worden ingestoken. Ik ben al tevreden met warme broodjes met smeltende choco of boter met ham. Of frietjes, mét mayonaise. *hhhmm*
werken, een project starten én ook effectief succesvol eindigen
natuur, verse snijbloemen in m’n kamer of gewoon even in het bos gaan wandelen
knuffelen, lekker opwarmen in de winter of gewoon lekker plakken in de zomer.
liefde, huwelijksaanzoeken enzo, of het nu van een vreemde op straat komt of van je lief, lachen zul je
fashion, en dan vooral m’n rood jurkje
school, keihard studeren, janken dat het niet meer lukt, doorzetten en slagen met onderscheiding
waarheid, gesprekken met niets anders dan de waarheid in, die je met je voeten op de grond zetten, maar tegelijkertijd toch doen zweven
brieven, vooral het teruglezen van liefdesbrieven of zo’n dingen waarin mensen me zeggen dat ze supertrots zijn
muziek, en dan vooral concerten en festivals
De 10 andere:
Hmmm. Die 10 geluksmakende dingen waren zoveel makkelijker -deze post staat al in draft sinds 12 mei…- en omdat ik deze post niet kan blijven uitstellen zeg ik gewoon: als jij 10 happy things hebt: ga ervoor!
Kunnen we eens niet allemaal samen een zaaltje afhuren en met (vervallen) taarten beginnen smijten? Daar heb ik nu eens echt zoveeeel zin in! Ik zie het zelfs zitten om er een photo/video-shoot van te maken, zolang ik maar mag smijten, en besmeten worden.
Tot weerziens lieve msn en aim, ik heb er even genoeg van. Vanaf morgen ga ik voor een tijdje verdwijnen van die wereld. Te veel miserie, te veel woorden die verdraaid worden en te veel meelezers. Zoveel dat het zelfs even té veel pijn deed.
Ik had zo m’n eigen interpretatie om die communicatietools te gebruiken. Blijkbaar staat dat echt haaks op hoe anderen het gebruiken. Zo was alles bij mij ofwel superprivate, ofwel was het puur nutteloze zever dat uit m’n toetsenbord kwam. Nooit stilgestaan bij het feit hoe anderen alles konden interpreteren, omdat het er toch allemaal vrienden waren die weten hoe ik denk en doe. Too bad, mes in de rug maar we gaan verder.
De lieverds van adium hebben m’n gsm en private mail, anderen hebben m’n gewone mail en nog anderen zullen het via m’n blog moeten doen. Maar ik geniet ervan hoor, van blogmail, wees daar maar zeker van! Altijd een big smile als er via het invulformulier wat binnenkomt (dus diegene die m’n msn/aim nog niet hadden: je mag me ook altijd contacteren hoor, ik lees graag jullie verhaaltjes en feedback).
PS. Dit is niet voor eeuwig hoor. Voorlopig ga ik het een maandje proberen kalmpjes aandoen, alles op een rijtje zetten en uitzoeken of er een betere (maar toch makkelijke) manier bestaat om verre vrienden op de hoogte te houden van alles in m’n leven. Ondertussen kan ik me ook volledig focussen op m’n examens en dat ene secret project ;) Altijd mooi meegenomen haha!
Nu heb ik echt zin om te shoppen. En net wanneer ik klaar ben om naar buiten te gaan, besef ik dat het zondag is..
Zou ik misschien de trein naar Oostende nemen? Kan ik ook direct weer “mijn” zeetje zien (god! I miss my baby!), en ga ik me niet slecht voelen als ik een veel te duur ijsje koop. Kan ik weer gewoon een terrasje doen en mensen bespieden en verhaaltjes schrijven in m’n Moleskine. En tekenen, véél tekenen.
Sorry guys, wasn’t able to find the original source!
Ik had mezelf voor genomen om 2 weken niet te twitteren. Zien wat dat geeft enzo. Of ik nu echt verslaafd ben. Op welke momenten ik écht iets wil twitteren, of dat het toch maar onbelangrijke dingen zijn. Op 4 april ben ik ermee begonnen (of ermee gestopt, het is maar hoe je het bekijkt), en een weekje later heb ik dit al geleerd:
Twitteren doet mij deugd
Ik ben semi-verslaafd
Ik hou echt van de virtuele contacten
Een aantal mensen hebben me gezegd dat ik nogal “mes-in-rug” ben op twitter. Iets waar ik zelf absoluut niet tegen kan (duh..), dus dat was écht schrikken. Wat ik heb ondertussen geleerd? 140 tekens kunnen op verschillende manieren geïnterpreerd worden, en aangezien ik een nogal nare periode achter de rug heb, worden die 140 tekens nog steeds met een negatief oog bekeken. Sinds enkele maanden sta ik weer wat meer positief in het leven, maar mensen kunnen het verleden natuurlijk niet vergeten (en af en toe heb ik natuurlijk ook een mindere dag, en ik ga zulke dingen niet verstoppen). Ik neem het ze niet kwalijk (of misschien toch een beetje) maar ik ga er echt geen rekening meer mee houden. Iets wat ik voor een tijdje wel heb gedaan, I wanna please people before I please myself. Nu ga ik daar toch een beetje mee proberen te stoppen, iets à la: People who want to please everybody please nobody. Dus: Ik zeg wat er in m’n hoofd opkomt, soms met de nodige irritatie, soms met enkele tranen, maar de laatste tijd steeds meer met een lach op m’n gezicht of een gevoel van trotsheid.
Twitter is een beetje m’n mini-blog, m’n mini-dagboek, m’n mini-sprookjesverhaal. Korte gedachten die op het net verschijnen, maar het is geen levensverhaal.
Nu nog een weekje zwijgen. Ik zie het volledig zitten. Ik sta toch deels onder zwijgcontract deze week en ik doe verder enkel maar design- en verhuisdingen ofwel geniet ik van m’n mini-vakantie, easy peasy om niet te twitteren haha.
Al heb ik wel moeite gehad om niet te twitteren over een vriendin die vanaf deze week mama mag genoemd worden. Ik ben zooooo blij!! (en dan komen de happy tears hihi)
Sorry guys, wasn’t able to find the original source!
